dinsdag 14 oktober 2014

Nieuws reporter geeft toe dat al het nieuws Fake is! - VERTALING

Youtube: http://youtu.be/yp-Wh77wt1o
 
Oke, ik ben nu 25 jaar een journalist. Ik ben opgeleid om te liegen en te bedriegen en niet om de waarheid te vertellen aan het publiek. Maar gezien de situatie de laatste maanden, hoe de Duitse en de Amerikaanse media oorlog brengen naar de mensen in Europa, oorlog brengen naar Rusland. Dit is een weg waarvan geen terugweg is (point of no return). En ik ga nu opstaan en zeggen dat het is niet goed wat ik in het verleden heb gedaan. Om mensen te manipuleren, om propaganda te maken, tegen Rusland. En het is niet goed wat mijn collega’s doen en in het verleden hebben gedaan, omdat ze omgekocht zijn om de mensen te bedriegen. Niet alleen in Duitsland overal in Europa.

De reden waarom ik spreek, is omdat ik erg bang ben voor een nieuwe oorlog in Europa en ik wil deze situatie niet meer hebben omdat oorlog nooit uit zich zelf begint. Er zitten altijd mensen achter die de oorlog propageren (vertaler: zo laten ze het nooit lijken…!). En dat zijn niet allen politici maar ook journalisten. Ik heb in het boek geschreven hoe we in het verleden onze lezers bedrogen alleen om oorlog te propageren. Daarom wil ik dit niet meer. Ik ben zat van deze propaganda. We leven in een banaanrepubliek en niet in een democratisch land waar we persvrijheid hebben, waar we mensenrechten hebben.

Als je de Duitse media ziet. Mijn collaga’s schrijven dag na dag tegen de Russen die in een trans-Atlantische organisaties zitten en die gesteund worden door de Verenigde Staten om dat te doen.

Mensen zoals ik. Ik werd ere burger van de staat Oklahoma in de Verenigde Staten. Waarom? Om dat ik pro Amerika schrijf. Ik werd gesteund door de Central Intelligent Agancy, door de CIA. Waarom? Omdat ik pro Amerika zou zijn. Ik ben er zat van! Ik wil dat niet meer doen. Ik heb net een boek geschreven. Niet voor het geld, nee het zal me een hoop problemen geven. Om de mensen in Amerika, Duistland in Europa en overal in de wereld een glimp te laten zien van wat er gebeurd achter de gesloten deuren.

(er is hem een vraag gesteld die niet hoorbaar is)
Ja, Daar zijn vele voorbeelden van. Als we teruggaan in de geschiedenis. Als we teruggaan naar het jaar 1988. Als je naar je archieven gaat, zul je vinden dat er in maart 1988 in Irak de Koerdische bevolking vergast waren met gifgas. Dat is overal in de wereld bekend. Maar in juli 1988 stuurden ze mij naar een stad genaamd “Zoebedad’. Dat ligt aan de grens tussen Irak en Iran. Het was oorlog tussen Irak en Iran en ik was gezonden om te fotograferen hoe de Iraniër vergast waren door gifgas, met Duits gifgas. We noemen het Lost en Sarin, Mosterdgas. Gemaakt door Duitsland. Ze waren vergast. En ik was daar om foto’s te maken hoe die mensen gedood waren door gifgas uit Duitsland. Toen ik terug kwam in Duitsland kwam er slechts een kleine foto in een krant, in de Frankfurter Allgemeine. En er was een klein artikel waarin niet geschreven werd hoe indrukwekkend en wreed, hoe onmenselijk en vreselijk het was om decennia naar de tweede wereldoorlog mensen te doden met Duits gifgas.

Dus dit was een situatie waarin ik me misbruikt voelde omdat ik daar geweest was alleen om te documenteren wat er gebeurd was en niet toegestaan werd om het uit te schreeuwen naar de wereld wat we gedaan hebben achter gesloten deuren. Tot vandaag is het niet algemeen bekend onder het publiek dat het Duits gas was. Er zijn honderd (of) duizend mensen vergast in de stad Zoebedad (?).

Nu vraag je mij wat ik gedaan heb voor informatie diensten. Alstublieft, besef dat de meeste journalisten die je ziet in het buitenland claimen dat ze journalisten zijn en ze kunnen ook journalisten zijn! Europese of Amerikaanse journalisten. Maar veel van hun, zoals ik in het verleden, zijn zogenaamde onofficiële cover. Zo noemende de Amerikanen dat. Ik ben een onofficiële cover geweest. Wat betekend onofficiële cover? Het betekend dat ook jij werkt voor een informatie dienst. Je helpt ze als ze willen dat je ze helpt. Als ze uitvinden dat je niet alleen een journalist bent maar ook een spion zullen ze nooit zeggen: “dit was een van onze mensen”. Ze zullen je niet kennen. Dat betekend onofficiële cover.

Dus, ik heb ze geholpen in verschillende situaties en ik schaam me daar nu ook over. Net zoals ik me er over schaam dat ik gewerkt heb voor zeer gewaardeerde kranten zoals de Frankfurter Allgemeine omdat ik omgekocht was door biljonairs, omdat ik omgekocht was door de Amerikanen om niet precies de waarheid te rapporteren. Ik stelde me voor in mijn auto toen ik naar dit interview reed. Ik probeerde in mijn hersens uit te werken wat er gebeurd zou zijn als ik een pro Russisch artikel had geschreven in de Frankfurter Allgemeine. Nou, ik weet niet wat er gebeurd zou zijn maar we waren allemaal geschoold om pro Europees te schrijven, pro Amerikaans maar alstublieft niet pro Russisch. Dus ik heb daar erg spijt van. Maar dit is niet, zoals ik het begrijp, waar democratie voor staat of persvrijheid. Ik heb daar erg spijt van.

(een vraag…)
Wel nou, Ja ik begrijp uw vraag erg goed. Duitsland is nog steeds een soort van kolonie van de Verenigde Staten. Je ziet dat aan vele punten. De meerderheid van de Duitsers willen geen nucleaire wapens in ons land maar we hebben nog steeds wel Amerikaanse nucleaire wapens. Dus we zijn eigenlijk nog soort van kolonie van de Amerikanen. En omdat ze een kolonie zijn is het erg gemakkelijk om jonge journalisten te benaderen via, wat hier erg belangrijk is, trans-Atlantische organisaties. Alle journalisten van werkelijk grote en gewaardeerde Duiste kranten, magazines, radiostations, tv-stations, ze zijn allemaal deelnemers of gasten van die grote trans-Atlantische organisaties. En in die trans-Atlantische organisaties wordt er van je verwacht dat je pro Amerika bent. Er komt niemand naar je toe die zegt: “wij zijn van de Central Intelligent Agancy, wil je voor ons werken?” Nee! Zo gaat het niet! Wat ze doen, die trans-Atlantische organisaties, is om je uit te nodigen om de Verenigde Staten te komen zien. Zij betalen dat. Ze betalen al je uitgaven en degelijke. Dus, je wordt omgekocht. Je wordt meer en meer gecorrumpeerd omdat ze goede contacten zijn. Je weet niet dat deze goede contacten, onofficiële cover of officiële mensen werken voor de Central Intelligent Agancy of andere Amerikaanse agentschappen. Dus je maakt vrienden. Je denkt dat ze vrienden zijn en je werkt met ze samen. Ze vragen je: “zou je deze gunst willen bewijzen, zou je me deze gunst willen doen. Dus je hersens worden meer en meer gehersenspoeld door deze kerels.

Je vraag was is dit alleen het geval met Duitse journalisten. Nee, ik denk dat het speciaal het geval is met Britse journalisten omdat ze een veel dichtere band hebben. Het is speciaal het geval met Israëlieten. Natuurlijk met Franse journalisten, maar niet zo close als met Duitse of Britse journalisten. Het is een zaak voor Australische journalisten. Voor journalisten van Nieuwe Zeeland. Van Taiwan. Nou ja er zijn veel landen. Landen in de Arabische wereld zoals bijvoorbeeld Jordanië. Zoals Oman, het Sultanaat van Oman. Er zijn veel landen waar dit gebeurd. Je vind mensen die een claim hebben gerespecteerde journalisten te zijn maar als je achter ze kijkt, zul je zien dat het poppetjes aan een draadje van de Central Intelligent Agancy.

Sorry dat ik u interrumpeer. Ik geef u een voorbeeld. Soms komen de informatie diensten naar je kantoor en willen dat je een artikel schrijft. Ik geef u een voorbeeld, niet van vreemde andere journalisten, maar van mezelf. Ik ben alleen het jaar vergeten. Ik herinner me dat de Duitse informatie dienst (...), slechts een zusterorganisatie van de Central Intelligent Agancy (CIA), het was opgericht door de CIA. Dus op een dag kwam de BND (Duiste informatie dienst) kwam naar mijn kantoor bij de Frankfurter Allgemeine in Frankfurt, en ze wilden dat ik een artikel schreef over Libië en kolonel Muammar Gaddaffi. Ik had absoluut geen geheime informatie over kolonel Muammar Gaddaffi en Libië. Ze gaven me al die geheime informatie en ze wilde dat ik het artikel slechts tekende met mijn naam. Ik deed dat. Maar het was een artikel dat was gepubliceerd in de Frankfurter Allgemeine dat oorspronkelijk van de BND kwam, de Duitse informatie dienst. Dus denk je echt dat dit journalistiek is? De informatie diensten die artikelen schrijven?

Oh ja dat artikel heb ik opgenomen in mijn boek. Dat artikel ging over hoe in Libië kolonel Muammar Gaddaffi in het geheim probeerde een gifgas fabriek te bouw in, ik dacht Rafta was de naam, ja. En ik kreeg al die informatie. Het was het verhaal dat wereldwijd werd gedrukt, twee dagen later. Maar ik had daar geen informatie over. Het waren de informatie diensten die wilden dat ik dat artikel schreef. Maar dat is niet de manier waarop journalisme zou behoorden te werken. Dat Informatie diensten bepalen wat er wordt geschreven en wat niet.

Als ik nee zeg? Ik geef u een voorbeeld. Een heel goed voorbeeld als je nee zegt. Wij hebben een reddingseenheid in Duitsland met helikopters voor verkeersongevallen. Ze noemen zich zelf de gele engelen. Er was een man die niet wenste mee te werken. Hij was een piloot van de helikopterservice van de gele engelen in Duitsland. Deze man zei nee tegen de buitenlandse informatie dienst van de BND toen ze hem benaderde als een onofficiële cover om te werken voor de Duitse informatie dienst. Terwijl hij deed alsof hij iemand was van de gele engelen. Wat er gebeurde was dat hij zijn baan kwijt raakte en de rechter in Duitsland besliste dat ze gelijk hadden want zo’n man kon niet vertrouwd worden. Hij was uit zijn werk geschopt om dat hij niet meewerkte met de informatie dienst. Dus ik wist wat zou gaan gebeuren als ik niet mee zou werken met de informatie diensten.

Nou, ik heb, laat ik eens zien, 6 keer meegemaakt dat mijn huis werd doorzocht omdat ik werd beschuldigd door de publieke aanklager, de Duitse publieke aanklager. Ik was beschuldig dat ik geheimen van de staat zou lekken. 6 Keer een huisonderzoek. Ze hoopten dat ik dat nooit meer zou doen. Maar ik denk dat het het waard is dat de waarheid binnenkort uitkomt. De waarheid gaat niet dood. Het maakt me niet uit wat zal gebeuren. Ik heb drie hartaanvallen gehad. Ik heb geen kinderen dus als ze me voor de rechter willen brengen of de in gevangenis is dat het waard voor de waarheid.
 
zie ook:

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen